Sleepday Reading Log

พระมาลัยท่องนรก  การ์ตูนธรรมะที่กล่าวถึง พระมาลัยมหาเถรเจ้า องค์พระอรหันต์ ผู้บรรลุธรรมสูงสุดในบวรพุทธศาสนาพระองค์หนึ่ง พระผู้ทรงอภิญญา มากด้วยฤทธิปาฏิหาริย์อันน่ามหัศจรรย์... ท่านมักเดินทางไปยังโลกนรก โลกสวรรค์ และนำเรื่องราวที่ท่านได้ไปประสบพบเจอ มาถ่ายทอดและเทศนาสั่งสอนชาวโลกให้ได้รับรู้รับฟัง เพื่อชี้ให้เห็นว่า บาปบุญคุณโทษมีจริง นรกสวรรค์มีจริง กฏแห่งกรรมมีจริง การเวียนว่ายตายเกิดมีจริง ดังที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสสอนไว้ ในเล่มยังกล่าวถึงแผนผังของนรกซึ่งมีทั้งหมด 456 ขุม แบ่งเป็น 3 ประเภท คือ มหานรก, อุสสทนรก, และ ยมโลกนรก  พระมาลัยได้ท่องไปยังมหานรก หรือนรกขุมใหญ่ทั้ง 8 ขุม ซึ่งแต่ละขุมก็แสนสยดสยอง ทรมาน และเวลาที่เราต้องชดใช้กรรรมนั้นยาวนานกว่าล้านปีในโลกมนุษย์เลยทีเดียว แค่นี้ก็น่าจะทำให้ใครที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วเกรงกลัวต่อบาป ไม่มากก็น้อยครับ

มังกรสอนใจ  เป็นหนังสือที่ พระมหาสมชาย ฐานวุฑโฒ รวบรวมนิทานสุภาษิตของชาวจีน มาสะท้อนในมุมมองพุทธศาสนา พร้อมทั้งแทรกแนวคิดในการดำเนินชีวิตให้แก่ผู้อ่าน นิทานที่นำมาส่วนมากจะเป็นตอนสั้น ๆ อ่านได้ง่าย แต่ก็ยังมีเนื้อหาที่ชวนให้ฉุกคิดตาม เนื้อหาในนิทานแม้จะดูโบราณไปบ้าง แต่คำสอนที่แทรกอยู่นั้น ยังสามารถใช้ได้ตราบจนทุกวันนี้

ธรรมาธิปไตย เป็นหนังสือเชิงปุจฉา วิสัจฉนา(ถามตอบ) ที่คุณสุรนนัทน์ได้สัมภาษณ์ท่าน ว.วชิรเมธี ผ่านรายการ "สุรนันทน์วันนี้" แล้วนำมาถอดคำพูดและเรียบเรียงขึ้นใหม่ เพื่อให้เข้าใจง่ายในการอ่าน หัวข้อที่ถามตอบนั้นก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเมืองและวิกฤติที่เราทุกคนกำลังเผชิญหน้ากันอยู่(ช่วงปี 2551) โดยท่าน ว.วชิรเมธี ก็ได้นำธรรมะคำสอนมาแนะนำว่าทุก ๆ คนนั้นควรจะยึดถือและปฏิบัติอย่างไร คำแนะนำนี้ก็ครอบคลุมไปถึงนักการเมือง ข้าราชการ และเรา ๆ ท่าน ๆ นี้แหละ เพราะการเมืองที่ดีนั้นเริ่มต้นที่ประชาชน... ในโอกาสนี้ผมขอนำคำแนะนำดี ๆ ท้ายเล่มมาเสนอครรับ ในทางพุทธศาสนา เรานิยามกันว่า คนจะมีความสุขมากที่สุด ไม่ใช่คนที่มีศักยภาพในการบริโภคได้มากที่สุด หรือ รวยมากที่สุด หากได้แก่คนที่สามารถเป็นอิสระจากความอยากได้มากที่สุด - ว.วชิรเมธี (ธรรมาธิปไตย) สำหรับผู้ที่อ่านจบแล้วหรืออยากอ่านก่อน สามารถอ่าน "ภาค 2" ได้  ที่นี่ครับ  

หนังสือ ชุด หลวงพ่อจรัญพาเจริญ ๑ แก้ปัจจุบันเสียให้ทันท่วงที เป็นหนังสือรวมธรรมะคำสอนดีๆ ของพระธรรมสิงหบุราจารย์ (หลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม) ที่ได้รวบรวมไว้ มีการแบ่งเป็นคำสอนสั้นๆ ทำให้อ่านและจับใจความได้ง่าย ด้วยความสามารถอันน้อยนิดของผมคงไม่สามารถบรรยายได้ดี จึงใคร่ขออนุญาต ตัดบางส่วนบางตอนมาให้ได้อ่านกัน "ยิ่งจิตใจเป็นอิสระจากกิเลศตัณหาเท่าไร จิตใจก็ยิ่งมีความสงบมากขึ้นเท่านั้น ความสงบนี้คือพื้นฐานของความสุขที่แน่นอนและเป็นความแท้จริงอย่างที่สุด" "เราเกิดมา...เพื่อรอเวลาตาย เราได้มา...เพื่อรอเวลาเสีย เรามี...เพื่อรอเวลาหมด เราพบ...เพื่อรอเวลาพลัดพราก" "เอาปัจจุบันเป็นหลัก ปัจจุบันขณะนี้เป็นของเราแน่ ชั่วโมงต่อไปจะเป็นของเราหรือไม่...ยังไม่ทราบ

หลวงปู่เล่าให้ฟังเป็นหนังสือรวบรวมเรื่องเล่าของพระราชญาณวิสุทธิโสภณ (หลวงปู่ท่อน ญาณธโร) ผ่านปลายปากกาของพระไชยา เขมธโร ที่มีโอกาสติดตามท่านและได้ฟังเรื่องเล่าต่างๆ ที่ท่านเล่าให้ฟังหรือญาติโยมเข้ามากราบและถามปัญหา เนื้อหาในเล่มก็มีมากมายทั้งเรื่องที่ชวนขบขัน บางเรื่องก็ซาบซึ้ง บางเรื่องก็เป็นคติสอนใจ บางเรื่องก็เป็นปาฏิหารย์และบางเรื่องที่รวมทุกแบบเรียกได้ว่าครบรสเลยทีเดียว   ขออนุญาตยกคำสอนบางส่วนมาแนะนำ"ขันธ์ห้าเป็นภาระอันหนัก ต้องรู้จักวาง รู้จักเฉยซะ หากเราวางได้ จะเบากายเบาใจอย่างยิ่ง"  "ธรรมทั้งหลายมีใจถึงก่อน จะทำบาปทำบุญก็ใจเป็นไปก่อน"

ในที่สุดก็มาถึงเล่มสุดท้ายของ "พุทธประวัติ และ อัครสาวก" นึกว่าจะรีวิวไม่ทันซะแล้ว เพราะพรุ่งนี้ผมก็สึกแล้วครับ อาจไม่มีโอกาสหรือถึงมีแต่ก็น้อยที่จะได้หยิบหนังสือธรรมะมาอ่าน... โดยในเล่มที่หยิบมาอ่านสุดท้ายนี้ก็คือ พุทธประวัติ แน่นอนว่าเราๆ ท่านๆ ทั้งหลายผู้เป็นพุทธศาสนิกชน น่าจะทราบประวัติของท่านดีอยู่แล้ว จึงขออนุญาตไม่พูดซ้ำก็แล้วกัน ผมคิดว่าจุดที่น่าสนใจในการอ่านพุทธประวัติในรอบนี้ก็คือ การที่ผมตั้งใจอ่านพุทธประวัติเป็นเล่มสุดท้าย เนื่องจากเราได้อ่านประวัติของ อัครสาวกต่างๆ ของพระองค์ เปรียบได้กับ side story มาก่อน พอจะอ่านเนื้อเรื่องหลักอย่างพุทธประวัติ หรือ main story ก็ทำให้เกิดการนำ side story ที่ได้อ่านมาแล้วประกอบเข้ากับเนื้อเรื่องหลัก ทำให้เนื้อเรื่องสนุกทีเดียวครับ เรียกได้ว่าเป็นวิธีการอ่านที่น่าสนใจเลยครับ ลองเปลี่ยนมุมมองในการอ่านเพื่อมองมมต่างดูก็ดีมิใช่น้อย ว่าอย่างนั้นหรือป่าวครับ :) 

พระนางพิมพาถือว่ามีความสำคัญและเป็นส่วนหนึ่งของพระพุทธองค์ ไม่ว่าจะในฐานะของพระมเหสีหรือในฐานะของพระราชมารดา พระนางได้ติดตามมาเป็นคู่ของพระพุทธเจ้าในทุกชาติ นับแต่ครั้งสมัยพระทีปังกรพระพุทธเจ้า จนถึงชาติสุดท้ายนี้ พระนางทรงจงรักภักดี เสียสละความสบายและครองตนเยี่ยงเดียวกับพระสวามี และยังมีส่วนหนุนเนื่องให้เจ้าชายสิทธัตถะได้บรรลุพระโพธิญาณ ต่อมาพระนางได้ขอบวชเป็นภิกษุณี มีชื่อว่า พระภัททกัจจานา  หลังออกบวชทรงบำเพ็ญธรรมอยู่ประมาณหนึ่งเดือนกว่าๆ ก็ได้สำเร็จพระอรหันต์ พระพุทธเจ้าทรงยกย่องว่า พระนางเป็นเลิศกว่าพระภิกษุณีอื่นในคุณธรรมดังต่อไปนี้ 1) สามารถแสดงฤทธิ์เหนือสามัญชนได้ 2) สามารถฟังเสียงในที่ไกลและเสียงที่เป็นทิพย์ได้ 3) สามารถรู้ใจ ทายใจบุคคลอื่นได้ 4) ระลึกชาติได้ 5) มีตาทิพย์ 6) ทำให้เรื่องเศร้าหมองใจทั้งหลายหมดไป 

พระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรเป็นสองอัครสาวกซ้ายขวาที่เป็นกำลังสำคัญในการเผยแพร่พระศาสนา โดยก่อนที่ทั้งสองจะบวชนั้น ทั้งสองต่างเป็นเพื่อนกันมาก่อนหลายภพหลายชาติและด้วยความมุ่งมั่นที่จะเป็นอัครสาวกของพระพุทธเจ้า จึงได้มาเกิดเป็นอัครสาวกซ้ายขวาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระสารีบุตร นั้นเป็นผู้ทรงปัญญาและมากด้วยความกตัญญู รอบรู้ในพระธรรมและได้รับการยกย่องว่า ท่านสามารถแสดงธรรมได้ดุจเดียวกับพระพุทธเจ้า ในขณะที่ พระโมคคัลลานะ ได้รับการยกย่องว่ามากด้วยฤทธิ์และบารมี ทำให้เจ้าลัทธิต่างๆ ต้องหันมาเลื่อมใสและยอมรับพุทธศาสนาเป็นสรณะในที่สุด 

หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องเล่าประสบการณ์จริงของผู้เขียน ที่ต้องการถ่ายทอดบอกผู้ที่กำลังจะบวช หรือผู้ที่เพิ่งบวช(พระใหม่) เพื่อผู้อ่านจะได้สามารถเข้าถึงการบวชที่แท้จริง เพราะสิ่งสำคัญในการบวชไม่ใช่ระยะเวลาในการบวช แต่เป็นความบริสุทธิ์ในการรักษาศีล ความพยายามในการฝึกสมาธิและการเจริญปัญญาต่างหาก ผู้เขียนบอกเล่าเรื่องราวต่างในลักษณะ diary บอกเล่าประสบการณ์ได้อย่างสนุกและน่าติดตาม พร้อมทั้งแทรกอารมณ์ขันเข้าไปด้วย ส่วนสำนวนการเขียนก็กระชับอ่านง่าย เนื้อหาก็ไม่ยากจนเกินไป แต่คนที่ไม่คุ้นกับศัพท์ของพระอาจงงนิดหน่อยแต่ก็ยังสามารถเข้าใจเนื้อหาโดยรวมได้   สรุปแล้ว "บวชให้แม่แค่ไม่กี่วันแล้วได้อะไร" ก็จัดเป็นหนังสือที่ควรอ่านอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่คิดจะบวชทดแทนพระคุณพ่อแม่ เพราะเมื่อคุณรู้ว่าอะไรอยู่ข้างหน้า คุณจะสามารถวางแผน ตั้งความหวังและเตรียมกาย ใจ และสติ ให้พร้อมสำหรับการเป็นพระ...ขอให้มีความสุขในการอ่านและขออนุโมทนาบุญแก่ผู้ที่จะบวชครับ

พระมหากัสสปะนับเป็นอัครสาวกที่สำคัญอีกรูปหนึ่งในพระพุทธศาสนา แม้ในพุทธประวัติท่านจะไม่ค่อยมีบทบาทนัก เพราะท่านเป็นนักปฏิบัติ ออกธุดงค์ตามป่าเขา และใช้ชีวิตอย่างพอเพียง แต่ท่านก็ยังได้รับการยกย่องในฐานะที่ท่านเป็นผู้ริเริ่มให้มีการสังคายนาพระไตรปิฏกเป็นครั้งแรก โดยการรวบรวมพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าเพื่อบันทึกไว้เป็นหมวดหมู่ ป้องกันไม่ให้ผิดเพี้ยนไปจากเดิม ซึ่งช่วยให้พระพุทธศาสนายืนยงมาจนถึงทุกวันนี้ นอกจากนี้ท่านยังถือว่าเป็นแบบอย่างที่น่านับถือ เพราะท่านเป็นผู้มักน้อย สันโดษ ไม่เป็นคนช่างประจบ และเป็นเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้านธุดงควัตรอย่างเคร่งครัดอันเป็นหนทางแห่งความสุขสงบที่แท้จริง...

เรื่องราวของพระเจ้าอโศกมหาราช เริ่มต้นหลังจากที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว 200 ปี พระองค์เคยได้ชื่อว่าเป็นมหาราชที่โหดร้ายที่สุด ทรงเข่นฆ่าและทำสงครามจนรวบรวมชมพูทวีปให้กลายเป็นหนึ่งเดียวได้ หลังจากสงครามนองเลือดในแคว้นกลิงคะซึ่งมีผู้คนล้มตายนับแสน ทำให้พระองค์สลดพระทัยและตั้งมั่นที่จะเลิกทำสงคราม... วันหนึ่งขณะที่ประทับอยู่บนประสาท ทรงทอดพระเนตรเห็นสามเณรรูปหนึ่งผ่านมา มีบุคลิกสง่างาม น่าเลื่อมใส พระองค์จึงให้เจ้าหน้าที่ประจำราชสำนักไปนิมนต์ หลังจากที่ทรงสดับพระธรรมเทศนาของพระพุทธองค์แล้วทรงรู้สึกสะท้อนในพระทัย ตั้งแต่นั้นมาจึงทรงเลิกทำสงคราม และหันมานับถือพุทธศาสนา และยึดถือหลักทศพิธราชธรรมในการปกครองราษฎร พระเจ้าอโศกมหาราชถือได้ว่าเป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการทำนุบำรุงศาสนา โดยโปรดให้สร้างวิหารเพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 84,000 แห่ง และเสาศิลาจารึกตามสังเวชนียสถานทุกแห่ง นอกจากนี้ยังทรงอุปถัมภ์ในการทำสังคยานาครั้งที่ 3 และ ทรงส่งสมณฑูต รวม 9 สาย ไปเผยแพร่พระพุทธศาสนาทั้งในและนอกชมพูทวีป เพื่อให้พระพุทธศาสนาธำรงอยู่สืบไป

พระโพธิสัตว์พระนามว่า ทีปังกร จัดว่าเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์แรกในพุทธวงศ์ (ลำดับที่ 25 คือ พระศรีศากยมุนีโคดม) ทรงบำเพ็ญบารมีมา 16 อสงไขยกับอีกแสนกัป จนจุติเป็นเทพบุตรในสวรรค์ชั้นดุสิต เมื่อถึงเวลาเหล่าทวยเทพได้ทูลเชิญให้พระองค์จุติยังโลกมนุษย์เพื่อโปรดเวไนยสัตว์ อนึ่ง ในยุคของพระทีปังกรนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทั้งหลายก็ได้ประสูติแล้วออกบวชเป็นชฏิลดาบส นามว่าสุเมธ บูชาพระศาสดาด้วยการทำถนนให้พระองค์ดำเนินไป แต่ยังไม่เสร็จจึงได้นอนทอดตัวทับโคลนตมอุทิศร่างกายเป็นสะพานถวายให้พระพุทธองค์พร้อมด้วยสงฆ์ 400,000 รูปเดินข้ามไป พระทีปังกรพุทธเจ้าเห็นเหตุนั้นแล้วจึงทรงพยากรณ์ว่า ในอนาคตกาลสุเมธดาบสนี้จักได้บังเกิดเป็นพระพุทธเจ้า พระนามโคดม ซึ่งก็คือพระพุทธเจ้าของชนชาวพุทธในปัจจุบันนั่นเอง

พระเจ้าอชาตศัตรูเป็นตัวอย่างที่เราควรศึกษาไว้อย่างยิ่ง โดยเฉพาะในเรื่องการเลือกคบมิตร พระเจ้าอชาตศัตรูเคารพและเลื่อมใสในพระเทวทัตต์  ทำให้พระเจ้าองค์ถูกชักจูง จนกระทำความผิดอันร้ายแรง คือ การทำร้ายพระเจ้าพิมพิสาร ผู้เป็นพระบิดาของพระองค์ ถึงแม้ภายหลังพระองค์จะสำนึกได้ รวมทั้งประกอบกรรมดีแต่ก็ไม่อาจหักล้างผลกรรมที่ก่อไว้ได้ เมื่อเสด็จสวรรณคตพระเจ้าอชาตศัตรูต้องไปบังเกิดในโลหกุมภีนรก เสวยทุกขเวทนาเป็นเวลา 60,000 ปี ก่อนจะจักเกิดเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้า นอกจากพระเจ้าอชาตศัตรแล้ว พระเทวทัตก็ถูกกล่าวถึงในเล่มด้วยเช่นกัน พระเทวทัตต์ เป็นภิกษุที่ทะเยอทะยานและมืดบอดในกิเลศด้านลาภสักการะ นอกจากนี้ยังต้องการปกครองคณะสงฆ์ถึงขั้นคิดตั้งตนเป็นพุทธเจ้า แม้ไม่ได้ดั่งใจหวังก็ยุยงให้คณะสงฆ์แตกแยก จนสุดท้ายต้องรับกรรมด้วยการโดนธรณีสูบ

ภายในหนังสือเล่มนี้ได้แบ่งเนื้อหาออกเป็น 2 ช่วงโดยในส่วนแรกจะเป็นการคัดข้อความจากบทเทศน์ในธรรมชุดแว่นดวงใจ โดย หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน และในส่วนที่สองนั้นจะเป็น เทศน์อบรมฆราวาส ในหัวข้อ ยึดธรรมให้มั่นคง หลังจากที่ได้อ่านจนจบเล่ม ต้องยอมรับว่ามีข้อคิดดีๆ ให้เลือกคิดตามมากมาย และจะเป็นกุศลบุญอันยิ่งยวดถ้าเรานำสิ่งที่ได้อ่าน มากลั่นกรองความคิดให้ตกผลึกเป็นความเข้าใจและปฏิบัติตาม... ในโอกาสนี้ข้ออนุญาตคัดออกมาเป็นตัวอย่างบางส่วน "ธรรมเป็นโอสถสำคัญ สำหรับแก้ความคะนองทางกาย วาจาใจ อันเป็นสาเหตุแห่งความบ่นเพ้อได้เป็นอย่างดี ผู้สนใจและยึดธรรมเป็นหลักใจ จึงเป็นผู้รู้จักสภาพการณ์ของสิ่งต่างๆ ได้ดี ไม่ค่อยมีความตื่นเต้น และดีใจเสียใจจนเลยความพอดี รู้จักปฏิบัติตัวเองต่อสิ่งต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปตามเหตถการณ์ แล้วสลายตัวลงตามหลักอนิจจัง อันมีระยะสั้นและยาวได้เป็นอย่างดี" 

พระสังกัจจายน์นั้น แต่เดิมมีรูปงามและคล้ายพระพุทธเจ้ามาก ทำให้เกิดความเข้าใจผิดแก่ผู้พบเห็นบ่อยๆ ท่านจึงอธิษฐานให้ร่างกายของท่านอ้วนลงพุง (ดังภาพหน้าปก) นอกจากรูปกายที่งดงามแล้ว ท่านยังเป็นพระผู้มีปัญญาเลิศล้ำ เป็นผู้ช่วยขยายความแห่งพุทธภาษิตให้แก่ภิกษุและประชาชนทั้งหลายอยู่เสมอ จนได้รับการยกย่องว่า เป็นผู้เลิศกว่าผู้อื่นในทางขยายความแห่งพุทธภาษิต คนไทยมักเรียกพระพุทธรูปจีนซึ่งมีพุงพุ้ยและรอยยิ้มว่าพระสังกัจจายน์จีน ซึ่งเป็นความเข้าใจผิดคิดว่าเป็นองค์เดียวกัน แท้จริงแล้วพระพุทธรูปจีนดังกล่าวคือ พระศรีอารยเมตไตรย ซึ่งเป็นพระนามของพระพุทธเจ้าองค์หนึ่งซึ่งจะมาอุบัติและตรัสรู้ในภายภาคหน้าหลังจากสิ้นศาสนาพระโคดมแล้ว(ศาสนาพระโคดมคือพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน ซึ่งมีอายุ 5000 ปี)

พระราหุลผู้ เป็นโอรสของเจ้าชายสิทธัตถะ ได้ ชื่อว่าเป็นสามเณรรูปแรกแห่งพุทธศาสนา  ที่ได้รับบรรพชาโดยพระสารีบุตร ขณะพระชันษาเพียง 7 ปีเท่านั้น พระราหุลเป็นผู้ว่าง่าย อ่อนน้อม เคารพเชื่อฟังคำสั่งสอนและยัง ได้รับการยกย่องเป็นเอตทัคคะในทางเป็นผู้ใคร่ต่อการศึกษาอีกด้วย นอกจากนี้พระราหุลยังได้รับความเลื่อมใสศรัทธา ว่าท่านนั้นถึงพร้อมด้วยสมบัติ 2 ประการ คือ ชาติสมบัติและปฏิบัติสมบัติ เป็นผู้ไม่ประมาท รักษาศีลเหมือนนกต้อยรักษาไข่ เหมือนจามรีรักษาขนหาง และมีปัญญารู้ทั่วถึงธรรม จากที่กล่าวข้างต้นแล้วจะเห็นได้ว่า พระราหุลนั้นน่ายกย่องและยึดถือเป็นแบบอย่าง ทั้งในเรื่องอ่อนน้อมถ่อมตน เคารพเชื่อฟัง มีความใฝ่รู้และกตัญญู นับได้ว่าท่านเป็นแบบอย่างที่ดีของเยาวชนวัยศึกษาทุกคน

สำหรับเล่มที่ 3 ที่นำมารีวิวนั้นขออนุญาต แนะนำฝั่งพุทธสาวกบ้าง โดยพุทธสาวกคนแรกที่อยากแนะนำก็คือ พระอานนท์ ผู้อุทิศทั้งชีวิตเพื่อพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าทรงยกย่องให้พระอานนท์เป็นเอตทัคคะ คือมีความเลิศถึง 5 ประการ คือ เป็นพหูสูตร(รู้เรื่องราวมาก), เป็นผู้มีคติ(ความจำแม่นยำ), เป็นผู้มีสติรอบคอบ, เป็นผู้มีความเพียร, และเป็นพุทธอุปัฏฐาก(ผู้ที่ดูแลรับใช้พระพุทธเจ้า) ซึ่งไม่เคยมีภิกษุรูปใดได้รับการยกย่องเช่นนี้มาก่อนเลย ... หลังพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพาน พระอานนท์ได้รับเลือก เพื่อร่วมเป็นประธานในการทำสังคายนาพระธรรมวินัย เพราะท่านเป็นผู้ติดตามใกล้ชิดพระพุทธเจ้า เป็นผู้มีความจำดีและรู้เรื่องพระธรรมคำสอนมากกว่าใคร จึงเห็นได้ว่า พระอานนท์นับว่ามีคุณูปการต่อพระพุทธศาสนาอย่างยิ่ง คำสอนที่พระพุทธองค์ทรงแสดงไว้นั้น พระอานนท์ทรงจดจำได้ทั้งหมดและได้สืบทอดต่อกันมาตราบเท่าทุกวันนี้

นางวิสาขาและอนาถบิณฑิกเศรษฐีได้รับการยกย่องว่าเป็นสองผู้เลิศในการให้ทาน โดย นางวิสาขานั้นนอกจากจะเป็นสตรีที่เพียบพร้อมด้วยคุณลักษณะเบญจกัลยาณี (คือมีความงาม 5 ประการ ได้แก่ ผมงาม, เนื้องาม, กระดูกงาม, วัยงาม, ผิวงาม) นางวิสาขายังได้รับการยกย่องว่า เป็นเลิศกว่าอุบาสิกาทั้งปวงในการถวายทาน ในส่วนของอนาถบิณฑิกเศรษฐีนั้น ท่านเป็นมหาอุบาสกผู้ใก้การอุปถัมภ์ที่สำคัญจนได้รับการยกย่องว่า เป็นเลิศกว่าอุบาสกทั้งหลายในการถวายทาน การให้ทานนั้นเปรียบเสมือนอาวุธที่ใช้ต่อสู้กับความโลภ และ การยึดมั่นถือมั่น เมื่อใดที่เราสามารถลด/ละความโลภลงได้แล้ว กิเลศต่างๆ ก็ลดลง...เมื่อผู้คนปราศจากความโลภ นั่นแหละคือโลกที่ทุกคนจะอยู่ได้อย่างมีความสุข

ความลับในอารมณ์ เป็นหนังสือรวมธรรมะสั้น ๆ ของ ท่านเจ้าคุณพระราชญาณกวี หรือ ปิยโสภณ ที่นำประสบการณ์ทางอารมณ์ มาทบทวนเป็นธรรมวิจัย แล้วมากลั่นกรองเป็นตัวหนังสือให้เราได้อ่านกัน คำบรรยายและการอุปมาที่ท่านนำมาใช้ก็ใกล้เคียงกับชีวิตของฆราวาส ซึ่งน่าจะทำให้เข้าใจได้ง่ายขึ้นไม่มากก็น้อย ขออนุญาตยกตัวอย่างให้ฟัง อย่างคำเปรยจากตอน ความว่างเปล่า - "หากไม่ทำจิตให้ว่าง ก็จะพยายามกลบทุกข์ด้วยสุขเทียม. เมื่อใดเราเจอสุขเทียม นั่นคือ ทุกข์ที่แอบซ่อนอยู่ในตัวเรา ."  และอีกตอนที่ชอบคือ วิธีปลูกสติ - "ไม่ส่งจิตออกนอก คิดอยู่ภายใน. ไม่ดูความคิดของใคร ดูแต่ใจตนเอง. ไม่วิจารณ์ใคร แต่วิจัยอารมณ์ของตัวเอง. ไม่กำหนดสิ่งใด กำหนดใจที่กำลังคิด." สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกท่านใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท ทำแต่กรรมดี ละเว้นกรรมชั่ว แล้วชีวิตท่านจะมีแต่ความสุข...สวัสดี

หนังสือเล่มแรกจาก พุทธประวัติ และ อัครสาวก ฉบับการ์ตูน ที่มีโอกาสหยิบขึ้นมารีวิวนั้น ก็คือ หมอชีวกโกมารภัจจ์ ผู้ซึ่งเป็นแพทย์ประจำตัวของพระองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เชื่อว่าหลาย ๆ คนอาจไม่รู้จักหรือจะรู้จักท่านก็เพียงผิวเผินเท่านี้ โดยหารู้ไม่ว่าท่านเป็นยอดเยี่ยมและเอาเป็นเยี่ยงอย่างเพียงใด หมอชีวกโกมารภัจจ์ได้รับการยกย่องว่า เป็นเอตทัคคะในทางเป็นที่รักของคนทั้งปวง เพราะนอกจากเป็นผู้มีความกตัญญูกตเวทีแล้ว ท่านยังเป็นผู้เสียสละ คอยช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนอีกด้วย ชีวประวัติของท่านก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจ ท่านเป็นเด็กกำพร้าถูกทิ้ง และเกิดจากหญิงงามเมือง โชคดีที่ท่านถูกเลี้ยงในราชสำนัก แต่ท่านก็ไม่เคยคิดมักใหญ่ใฝ่สูงหรือวางตนเหนือคนอื่น ท่านมีเพียงความตั้งใจในการศึกษาเล่าเรียน เพื่อนำความรู้ทางการแพทย์มาช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ นับว่าเป็นบุคคลที่เราควรยึดถือเป็นแบบอย่างในการประพฤติปฏิบัติและการดำรงชีวิต